Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.
To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in
Şimdi ben yıkandım ya sonbahar yağmurlarında Attım ya seni derinliklerimden
Söktüm ya bütün yamaları Arındım velhasıl ! Ama atamadım hüznümü Ardıma sakladım Ağzını bağladım Şen kahkahalarımla üstüne üstüne bastım! Senden geçtim Düşlerden vazgeçtim ÖMRÜM’e acıdım Ve uzun bir süre suretime bakamadım Ne zaman küsmelerim heybemde çoğaldı Anladım Sen bana zarar ziyan… Her gün doğumuna yeni hüzünler doğuruyorum Üzerini kahkahalarla örtüyorum Gülmeyi de ağlamayı da senden evvel biliyordum Hüznüm sağ olsun Çocukluğumdan bana yadigâr Terk edilmek sana yakışır Gariplik bana kalsın Hem soğuk hem sıcak Ağlarken gülebilmek… Yüreğimde hicran…
Kayıp bir ikizin izinden San Francisco’dan İstanbul’a, güllerin ve düşlerin dünyasına uzanan gizemli bir yolculuk...
''Hatırlıyor musun,güneşli günlerde sana akın akın koşanlar
güz gelince bir bir terk etmeye başlıyorlardı seni.
Kış iyice bastırınca da hiç kimseyi bulamıyordun yanında.
Gururun seni yalnız bırakıyordu ve o kuru gururun yüzünden ağlayamıyordun bile.Bahardaki övgüler seni ne kadar yükseltmişse,sonbahardaki düşüşün de o denli yüksekten oluyordu. Havanın değişmesi yerle bir ediveriyordu seni...
Oysa bir gül için bu böyle mi?
Bir gül için, güz demek, yağmur demek.
Güz demek, bahara hazırlık demek...
Üzgünüm dostum ama, sana tutkuyla bağlananlar bir gün
seni terk edecekler.
Çünkü onlar sana değil, kendi tutkularına tapıyorlar yalnızca. Ve bir gün gelecek, o tutkuları başka bir tanrıça bulacak.
Senden daha güzel, daha güçlü bir tanrıça!
İşte o zaman sen unutulacaksın.Kendini onların övgüleriyle
var ettiğin için de,
unutulduğun zaman yok olup gideceksin.''
Every few decades an inspiring story comes along and touches the hearts and souls of readers across borders―like St. Exupery’s Little Prince,Hesse’s Siddarta,Bach’s Seagull and Coelho’s Alchemist…
The Missing Rose is such a story and has inspired and enchanted readers from different cultures all over the world.
This is the story of Diana,a young woman whose desire for the approval and praise of others has made her let go of her own dreams and values.Her mother’s deathbed confession that Diana has a twin sister calls her to a mysterious journey―a journey to a wondrous rose garden in Istanbul where she will be invited to converse with the roses.
Thomas und Franz sollten einen Aufsatz über den Friedhof schreiben. Eines Morgens gingen sie zum Friedhof. Sie sahen sich eine ganze Weile um, aber ihnen fiel nichts ein was sie schreiben sollten. Sie setzten sich hin um nachzudenken. Auf einmal hörten sie einen erstickten Schrei. Beide fuhren hoch. Dann dachten sie, dass es bloß Einbildung war. Dann aber sahen sie, dass sich hinter einem Grabstein etwas bewegte. "Was war das?" brachte Thomas keuchend hervor. "Ich weiß es nicht!" antwortete Franz. Dann sahen sie eine hand die aus dem Grab hervorkam Sie war grün und viele Hautfetzen hingen an ihr. Sie griff nach Thomas. Der weichte aber geschickt aus. Plötzlich kam aus dem Grab daneben auch eine Hand. Dieser konnt Thomas nicht entweichen. Sie hatte ihn. Auf einmal fing sie an Ruckartig an ihm zu zerren. Sie zog in in das Grab! Thomas wollte sich wehren doch die Hand war stärker. Franz wollte ihm helfen doch dann packte auch ihn eine Hand. Beide wurden in die Tiefe gezogen. Auf einmal prallten beide auf den Boden und waren bewusstlos... Als sie wieder aufwachten sahen sie Skelette um sich herum tanzen. Und dass sie an einem Pfahl gefesselt waren. Ein Skelett trug eine Krone und sagte: "Ihr seid in unser Reich eingedrungen und habt unsere Ruhe gestört. Als Friedhofwächter muss ich euch bestrafen..."
Tools 
Ann 
